Plantenpracht in
Schotland
In
Schotland komen enkele vegetatietypen voor die karakteristiek zijn voor het
Atlantische klimaat. De bossen in Schotland zijn over het algemeen loofbossen.
Beukenbossen komen op de wat armere gronden voor en daarnaast komen hier de
altijd groene taxus, hulst en lijsterbes voor.
lijsterbes
In de wat vochtigere bossen vinden we een ondergroei van bosanemoon,
bingelkruid, blauwe bosbes en adelaarsvaren. Essenbosjes staan in West-Schotland
langs de rivier de Nevis en op de berghellingen. De ondergroei is hier veel
gevarieerder, met onder andere hazelaar, clematis, meidoorn, rode kornoelje. Op
de bodem groeien bosvergeet-mij-nietje, lievevrouwebedstro en de
bergnachtorchis.
bergnachtorchis
Berkenbossen
groeien in Schotland vanaf zeeniveau tot een hoogte van 600 meter. De bomen
staan vrij ver uit elkaar. Naaldbossen komen eigenlijk van nature niet voor in
Schotland, de meeste naaldbomen zijn dan ook aangeplant.
Een groot gedeelte van de Highlands bestaat uit schrale, boomloze hoogvlakten.
Zo’n 4000 jaar geleden zag het landschap er heel anders uit: het land was
goeddeels met inheemse pijnbomen, Scots pine, bedekt. Deze oorspronkelijke
bossen zijn bijna verdwenen en in de plaats daarvoor ontstond er een vier meter
dikke moeras- en veenlaag. Natuurlijke Scots Pine bossen komen alleen nog voor
op de centrale en oostelijke Highlands. Deze zogenaamde Caledonische
dennenbossen worden vaak vergezeld door lijsterbes, zachte berk en
ratelpopulier. De bodem wordt bedekt door jeneverbes, struikheide, vossenbes en
tormentil.
tormentil
Schotland
staat bekend om zijn uitgestrekte heidevelden, die in stand worden gehouden door
beweiding, afplaggen of afbranden van de hei. Er zijn verschillende soorten
heide. Het droge type is te vinden in Oost-Schotland en heeft een vrij gesloten
begroeiing met struikheide, rode dopheide, kraaiheide, berendruif, blauwe bosbes
en vossenbes. Op voedselarme plaatsen in vooral West-Schotland ontstaat natte
heide, met vooral dopheide en verder enkele soorten wilg, veenpluis en veenbies.
veenpluis
In
gebieden van natte heide kunnen zich gemakkelijk venen ontwikkelen. Hier groeien
onder andere heidekartelblad, beenbreek, en veenmos.
beenbreek
In dalen kan zich
lenshoogveen of ‘raised bogs’ ontwikkelen, met veenpluis, veenbes, dopheide
en struikheide als belangrijkste begroeiing. In aanwezige poeltjes groeit onder
meer klein waterlobelia en waterdrieblad. Laagveen ontwikkelt zich onafhankelijk
van regenwater en ontstaat in valleien.
Het milde klimaat van Schotland zorgt voor halfnatuurlijke graslanden. De
rijkste graslanden komen vooral in de rivierdalen voor, waar d
e
grond neutraal en vrij vochtig is. Hoe hoger de begrazing door koeien en schapen
is, hoe minder soorten er voorkomen. In deze soortenarme weilanden komen vooral
witte klaver, paardebloem, akkerhoornbloem en boterbloem voor
de
‘taxus van Fortingall’
Op de groene helling van de
berg Ben Lawers in Pertshire bij de uitgang van het dal Glen Ogle staat de
Fortingall Yew, de ‘taxus van Fortingall’. De
ruim 3000 jaar oude boom is misschien wel de oudste in heel Europa.
In het gehucht Meikleour staat een reusachtige beukenhaag die met ongeveer 27 meter de hoogste ter wereld is. Hij werd geplant in 1747 en groeit nog steeds.
Primula
scotica
De flora van de Schotse Hooglanden is zeer gevarieerd: ruim 900 van de in totaal
1700 plantensoorten die in Groot-Brittannië gesignaleerd, komen hier voor. De
distel, hét symbool van Schotland en Primula scotia, Schotse sleutelbloem, zijn
de bekendste. Sinds de Middeleeuwen heeft men planten gebruikt ter aanduiding
van de verschillende clans. Rond 1470 kozen de Schotse koningen de distel voor
het eerst als koninklijk symbool. De roze bloeiende sleutelbloem komt alleen
maar in Noord-Schotland en de Orkney eilanden voor en verder nergens op de
wereld. In gebieden waar sneeuw lang blijft liggen, kan alleen speciaal
aangepaste flora overleven, zoals vrouwenmantel, sibbaldia
en
levermos.
De gele steenbreek komt veel voor in het noordpoolgebied, maar kan ook geregeld
worden gezien op de Schotse heidevelden.
gele
steenbreek
Bron : www.landenweb.net
Revised: april 02, 2007